તું ગઇ.......

તું ગઇ, ને, એટલે વરસાદ પણ ગયો,

જૉ પલળવાનો હવે ઉન્માદ પણ ગયો.

ચોતરફ એકાંતનો એવો છે દબદબો,

વીજળી-વાદળ ને જળનો નાદ પણ ગયો.

કંઠમાં આઘાતનો ડૂમો હજીયે છે,

લે, તને સંબોધવાનો સાદ પણ ગયો.

એકલા આ મૌનમાં જીવીને શું કરૂં ?

તું નથી, ને, એટલે સંવાદ પણ ગયો.

હું તને શોઘ્યા કરૂં, ને, તું મળી નહીં,

આપણા મેળાપનો અપવાદ પણ ગયો.

આપણો સંબંધ ખૂટ્યો, શું કરું?

આપણો સંબંધ ખૂટ્યો, શું કરું?

સ્નેહનો આ તાર તૂટ્યો, શું કરું?

એ હતો ડાળે બટકણી ઊર્મિની,

એષણાના ભારે ઝુક્યો, શું કરું?

અંતરે ભોંકાયો મારા મીતનાં,

એક કાંટા સમ હું ખૂંચ્યો, શું કરું?

લાગતો’તો જે અતૂટ ને જન્મોનો,

આજ જન્મે એ તો તૂટ્યો, શું કરું?

ઉર-વૈભવ દઇને કીધો માલદાર,

પણ પછી એણે જ લૂટ્યો, શું કરું?

રોગનો એ, તોડ નઇં- કે’વાય છે,

પ્રેમનો જો વ્યાધિ ફૂટ્યો, શું કરું?

ભાગ્યની રેખાને એવી ચીતરી,

વિધિ થઇને સર એ કૂટ્યો, શું કરું?

ઊર્મિની ભરતીને જોઈ અંતરે,

ઉરનો ઈશ્વર જો રૂઠ્યો, શું કરું?

આંખ સમજે છે બધું .....

આંખ સમજે છે બધું પણ એ કશું કે’તી નથી,

આંખની સામે રહેલું રણ ફકત રેતી નથી.

કોઈ ત્યાં એવી રીતે આ વ્હેણને જોયા કરે,

કે નદી જેવી નદી આગળ પછી વ્હેતી નથી.

આંસુઓ થીજે પછી એનું વલણ બદલી જશે,

આંખ વ્હેતાં આંસુઓની નોંધ પણ લેતી નથી.

આ ક્ષણો તો મસ્ત થઈને મોજથી ચાલ્યા કરે,

કાંઈ એ લેતી નથી ને કાંઈ પણ દેતી નથી.

હા, ગઝલ કાગળ ઉપર લખવી પડે છે ઠીક છે,

પણ ગઝલ ક્યારેય તે કાગળ ઉપર રે’તી નથી.

શમણું ભલે

શમણું ભલે ને નભમા વિહરવાનું હોય છે

આંધી બનેલ ધૂળને ઠરવાનું હોય છે

હો પુષ્પ કે મનુષ્ય બસ અવધિનો છે ફરક

ખરતાં પહેલા સ્હેજ નિખરવાનું હોય છે

કયારેક હાથપગને પછાડો એ વ્યર્થ હો

કયારેક બસ પ્રવાહમાં તરવાનું હોય છે

ચઢતા ચઢી જવાય છે ઊંચાઇઓ ઉપર

ભૂલી જવાય છે કે ઊતરવાનું હોય છે

જીવનમાં યાદ રાખવા જેવું ઘણું હશે

એથી વધુ ઘણુંય વીસરવાનું હોય છે

સાગર અફાટ સામે નથી હોતો હરવખત

કયારેક અશ્રુબિંદુમાં તરવાનું હોય છે

જીવી જવાય કાવ્યને કેવી રીતે ? કહું ?

છે શર્ત, પંકિતપંકિતએ મરવાનું હોય છે

એક રાતના

એક રાતના ખેતર મારા સપનામાં આવ્યું

હળવે રહીને બંધ આંખમાં પાની લીલું ફરકાવ્યું !

સદીઓની સદીઓથી મને હું ખેતર ખેડતો લાગું

પરસેવાના બદલામાં હું ધાન મુઠ્ઠી માગું.

કૂણાં કૂણાં કણસલાંએ મોં મીઠું મલકાવ્યું !

એક રાતના ખેતર મારા સપનામાં આવ્યું.

વાદળ વરસી અનરાધારે લાગણિયું પખાળે

ચાસ ચાસમાં લ્હેરાતો મોલ અવસર લીલા પાળે !

નભરાજાએ સાત રંગનું છોગલડું લહેરાવ્યું !

એક રાતના ખેતર મારા સપનામાં આવ્યું.

ખેતર વરચે ઊભો ચાડિયો હજીય સાચવે નાતો

સંભળાવે છે સીમ આખ્ખીની લીલીછમ વાતો !

પંખીઓએ કલકલ નાદે ઝરણું એક વહાવ્યું !

એક રાતના ખેતર મારા સપનામાં આવ્યું.

રણ બનાવીએ

અર્થને શખ્દે મૂકી ગોફણ બનાવીએ,

ઝાંઝવાં ભેગાં કરીને રણ બનાવીએ.

દોટ, ચિંતા, વ્યસ્તતા, પાષાણતા વરચે,

કૈં કરીએ એવું, એને જણ બનાવીએ.

પાંદડાંને ડાળથી વિરછેદવા માટે,

આપણું તો એવું કે, ભૈ ! ઘણ બનાવીએ.

ચાડિયો દેખીને પથ્થર ચૂગવા માંડે,

છૂટતા ગોફણથી પથ્થર ચણ બનાવીએ.

ઝૂમતા રોકી શકે છે કોણ ? કઇ રીતે ?

આંસુનાં ઝાંઝર અને કંકણ બનાવીએ.

અહીં પણ અને ત્યાં પણ

ધેરાયલી મધરાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ

આ કારમું એકાંત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


સરખી ઉભયની લાગણી, સરખો ઉભયનો પ્રેમ

છે દર્દ આત્મસાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ
અહીં પણ અને ત્યાં પણ

હું છું અગર વ્યાકુળ તો એ પણ છે બેકરાર

આંખોથી અશ્રુપાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


આ કાળરાત વીતશે, પૂરો થશે વિયોગ

થાશે ફરી પ્રભાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ



સંયોગવશ થવું પડ્યું એ મોડ પર અલગ

જીવનની રીતભાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


હું પણ વિસારૂં, તુંય વિસારીને આંખ લૂછ

શાનો આ વલોપાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


હું કોણ ને તું કોણ રમત છે આ જીવનની

બન્ને તરફ છે માત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


આ દર્દ, આ વ્યથા, આ અજંપો ને આ સ્મરણ

કેવી મળી સોગાત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ


કેવો સફરનો અંત હતો શું લખું કમલ

સરખો જ છે વૃતાંત, અહીં પણ અને ત્યાં પણ

મોસમો બદલાય છે

એકધારા કામથી અકળાય છે,

એટલે આ મોસમો બદલાય છે.

કેવું સુંદર છળ રચે છે સૂર્ય પણ,

સૌની સામે રોજ ડૂબી જાય છે !

કોણ કહે, પાષાણને ભાષા નથી ?

પથ્થરોમાંથી તો મૂર્તિ થાય છે !

જયારે કોઇ પંખીનો માળો તૂટે,

વૃક્ષ પક્ષ સાથે જ ત્યાં વીંધાય છે.

વન અને વનવાસીને જૉયા પછી,

દેહ ને આત્મા વિશે સમજાય છે.

અર્ઝ કિયા હૈ

હોય એ આરંભની કે અંતની,

આ પરિસ્થિતિ તો બદલાતી નથી

અંત જેવું કયાં હજી દેખાય છે?

પહાડમાંથી પહાડ બેઠા થાય છે

આરંભમાં જ આંખને ભીની કરો નહીં,

એવા પ્રસંગો કંઇક કથામાં ભર્યા હશે

અંત વેળાની સહજતા પામવા,

મોત સાથે પણ ઘરોબો જોઇએ

વાર નથી લાગતી...........

આશાઓ પર પાણી ફરી જતાં વાર નથી લાગતી

કિનારે આવી ડૂબી જતાં વાર નથી લાગતી

જીતનો જલસો માનવાની ઉતાવળ ન કર

જીતેલી બાજી હારી જવામાં વાર નથી લાગતી

તારી ઊંચાઇનું નાહક અભિમાન ન કર

કે મિનારોને તૂટી જવામાં વાર નથી લાગતી

બાંધ્યો છે માળો તો જરા દિલથી જતન કર

કે માળાને પીંખાઇ જતાં વાર નથી લાગતી

માણી લે હર એક પળ તું આજે

આંખોને મિંચાઇ જતાં વાર નથી લાગતી

માણસની ચાહ

ચાહ માણસની મહત્તમ જ્યારે થાય,
શાંત મધદરિયા સમો દેખાય છે.

યાદના પાણીમાં તારી એક ઠેસ…
ક્યાં સુધી મારામાં વર્તુળાય છે (!)

રડી લો આજ સંબંધોને વીંટળાઈ અહીં,
પછી કોઈને કોઈની કબર મળે ન મળે...

વળાવા આવ્યા છે એ ચ્હેરા ફરશે આંખોમાં,
ભલે સફરમાં કોઈ હમસફર મળે ન મળે...

શબ્દોને દફનાવું

ભ્રમર એક કમળમાં,
વિચારના વમળમાં.

ઊભો છે દર્પણ સમીપે,
તારી જાતને તુ છળમાં.

યુગોનો હિસાબ પત્યો,
એક જ ક્ષણમાં, પળમાં.

અવઢવ ના ઘટી તમારી,
અમે રહી ગયા અટકળમાં.

દૂધ થૈ ગયું ને‍ -
અન્તે જળ ગયું જળમાં.

હું ડેલીની આરપાર છું,
મૌન ટકોરાં સાંકળમાં.

એકાદ ફૂલનું નામ લો ફકત,
શખ્દોને દફનાવું છું કાગળમાં.

કાચની બારી

પારદર્શક કાચની

આજુ બાજુ

કશીક ગુફતેગો કરતાં

ફૂલધાનીનાં ફૂલોની

પ્રમત્ત સૌરભે

ખેંચાઈ

બારી પાસે આવ્યું પતંગિયું

કાચ પર ચડયું

પડયું

પાછું ચડયું

પાછું પડયું

પ્રાણના વેગે ધસતાં માથુ પટકાયું

ઘડીકભર થાકથી

શાંત પણ પછી

એ જ પ્રયત્ન ફરી ફરી

તો યે ફૂલોનું અંતર નથી ઘટતું.

જૉયા કરુ છું હું

બારી ખોલ્યા વગર

વિચારું છું

એ સ્હેજે ઊંચે ચડે તો?

ઉપરનું વેન્ટિલેશન તો ખુલ્લું જ છે ને...

જેણે મારી નથી ફિકર

જેણે મારી નથી ફિકર રાખી,

એની પર મેં સદા નજર રાખી.

આવતી કાલ શું ભલું કરશે,

આજની જૉ નથી ખબર રાખી.

એજ કરશે શરાબની તારીફ,

પ્યાલી જેણે પીધા વગર રાખી.

એનાં દુ:ખો અનંત રહેવાનાં,

જેણે સુખમાં નથી સબર રાખી.

ઉન્નતિ ચૂમશે કદમ એના,

જેણે દ્રષ્ટિ સદા ઉપર રાખી.

નાવ જીવનની કયાં લઈ જશે,

જેણે હેતુ વગર સફર રાખી.

જિંદગીએ ખુદાને શોધે છે,

પાયમાલીથી જેણે પર રાખી.

આ ઉતાવળ શી આટલી 'કમલ'

મોત પહેલાં તેં કયાં કબર રાખી.

બસ એટલું કે…. – બરકત વીરાણી ‘બેફામ’

બસ એટલું કે એના ઉપર મારો હક નથી,

એથી વિશેષ પ્રેમમાં કોઈ ફરક નથી.

કેવું મૂગું દરદ છે આ પહેલા મિલાપનું !

ધડકી રહ્યું છે દિલ અને દિલ બેધડક નથી

માપી લીધી છે મેં આ ગગન વિશાળતા,

તારી છબી છું ચીતરું એવું ફલક નથી.

શોભી રહ્યો છું હું તો ફક્ત તારી પ્રીતથી,

મારા જીવનમાં કોઈ બીજી ઝડઝમક નથી.

એવી રીતે મેં આશ વફાની […]

જીવ ના બાળો------રિષભ મહેતા

રહ્યાં કોરાં કાં ચોમાસે ? નકામો જીવ ના બાળો

ઘણાં વાદળ છે આકાશે ! નકામો જીવ ના બાળો.

દગો દીધો જો વિશ્વાસે, નકામો જીવ ના બાળો

અગર દાઝ્યા છો ભીનાશે, નકામો જીવ ના બાળો.

થવાનું જે હશે; થાશે ! નકામો જીવ ના બાળો

રહો એના જ વિશ્વાસે, નકામો જીવ ના બાળો.

તમારા આંગણામાં જે ઉછેર્યું ઝાડ એનાં ફળ-

નસીબ જેના તે ખાશે, નકામો જીવ ના બાળો !

તમે સાચવશો ક્યાં સુધી એ રંગોને; સુગંધને ?

ફૂલો ખીલ્યાં તો ચૂંટાશે, નકામો જીવ ના બાળો.

એ વાદળ છે અને વરસી જવાની એની ફિતરત છે

વરસતું એ ન રોકાશે, નકામો જીવ ના બાળો !

જતન જળનું કરો તો શક્યતા ભીનાશની રહેશે,

કદી મૃગજળ ન ભીંજાશે, નકામો જીવ ના બાળો !

સળગતા દીપને જો ધ્યાનથી જોશો તો સમજાશે

વસે અંધાર અજવાશે ! નકામો જીવ ના બાળો.

પવન પથરીલો છે ને છે હવા પણ ખૂબ ખરબચડી-

ઉઝરડા છે હરેક શ્વાસે ! નકામો જીવ ના બાળો….!

એક ટૂકડો ચાંદનો

ચાલ જિંદગી આપણે સમાધાન કરી લઈએ,

થોડો થોડો એકબીજા પર અહેસાન કરી લઈએ.

રહે યાદ એવું કૈં દરમિયાન કરી લઈએ,

ભૂલોનું એક અલગ જ જહાન કરી લઈએ.

હું ક્યાં કહું છું કે હું મને બરાબર ઓળખું છું,

પણ સામે છો તો ચાલો પહેચાન કરી લઈએ.

એક ટૂકડો ચાંદનો, બે સિતારા એક હું એક તું,

ધરાના અમુક હિસ્સાને આસમાન કરી લઈએ.

આંધળો ય છે, ગુંગોય છે, બહેરોય છે, છતાં,

દૂઆ માંગી ખૂદાને થોડો પરેશાન કરી લઈએ.

બુધ્ધિને લાગણી સાથે લેવા દેવા છે કે નહી

ફક્ત થોડી અંધ-શ્રદ્ધાને વિજ્ઞાન કરી લઈએ.

તને ખબર છે?

તને ખબર છે?

હવે હું તારું નામ બોલી શકતી નથી

એટલે આજે તાજા જ પડેલા સ્નોમાં

હું તારુ નામ લખી આવી

મારી આંગળીઓ એવી તો ઠરી ગઈ

પણ સાચે જ મઝા આવી ગઈ...

ને પછી થોડી વાર રહીને વરસાદ પડયો...

હું તારુ નામ વહી જતું જૉઈ રહી.

વાસંતી વરસાદની સાથે

અચાનક ઊગી નીકળેલા ડેફોડિલની જેમ

મેં તારુ નામ વાતવાતમાં રોપી દીધું

પણ કોઈએ કશું સાંભળ્યું નહીં કેમ જાણે

તારા નામના રણકારનો પડઘો ફકત હું જ ઝીલ શકતી હોઉં!

અને બપોર પછી નીકળી આવેલામેઘધનુને જૉઈ

દિલમાં એક ધડકન ઊઢી ને શમી ગઈ...

ફકત મારા સ્તનો જ એના સાક્ષી હતાં.

સંઘ્યાકાળે નમતો સૂરજ મારા ગાલે ઢળ્યો

અને તારા હોઠની છાપ સજીવન થઈ.

પણ તું માનીશ?

અહીં તો બધાંને મારા

ન બોલાયેલા શબ્દોમાં જ વિશ્વાસ છે.

તું શું માને છે...?

હું બોલું કે ચૂપચાપ ચાહ્યા કરું...?

હું ..............

સાંજના બિસ્માર રસ્તા પર ખખડધજ ડાબલા,
આ રઝળતા શહેરમાં ઓળા વસે છે કેટલા ?

સ્તબ્ધતા ટોળેવળી મારી કલમની ટાંક પર,
રિકત કાગળ પર ચિતરાવતા મઝાના મોરલા.

દૂર સૂરજ હોય એવુ લાગવું ને ક્ષણ પછી,
હાથ દાબી દે કોઈ બે આંખ ઉપર લાગલા.

થાય છે કે હું સૂકીભઠ વાવનું એકાંત છું,
કોણ પ્રગટાવે દીવો ને કોણ પૂજે નાગલા.

હોથમાં મરું જ ધડ લઈ સામો પડછાયો મળે,
હું દરૂખેથી અતીતના જૉઉ જન્મો પાછલા.

Check out the Songs and Lyrics!! Navratri Special!!
Jay Aadya Shakti (Aarati)
Veran vansali vaagi
Ma no garbo koravyo
Rudi ne rangili re vala tari
Mehndi te vavi malave
Lal darawaje tambu taniya
Pol Pachhvade Parabadi
Saiyar Vanraate Van ma
Tara Vina Shyam (Raas)
Madi Taru Kanku Kharyu (Prayer Garbo)
Ma Pava Te Gadh Thi Utarya (Old-time Garbo)
Nagar Nandji Na Lal (Worship Garbo)
Oonchi Talavadi Ni Kor (Geet Garbo)
Mari Mahisagar Ne Aare Dhol (Garbi)
Hun Tau GaiTi Mele (Folk Garbo)
He Ranglo Jamyo (Ppular Raas)
Maniyaro Re Halu Halu (Non-Stop Raas)
Disco Garba (Garba Remix)
More Garbas from `Shamanu'

Mara Ghat Ma Srinathji

Listen:: Mara Ghat Ma Srinathji - Listen

Lyrics::

Mara ghat ma birajta

Srinathji Yahmunaji Mahaprabhuji

Maru mandu chhe gokul vanara van

mara tan na aanganiya ma tulsi na van

mara praan jivan - mara ghat ma

Mara aatam na aangane sri mahaprabhuji

mari aankho dise girdhari re dhari

maru tanman thayu jene vari re re vari

mara shyam murari - mara ghat ma

Mara praan thaki mane vaishnav vhala

nit karta srinathji ne kaala re vaala

mein tau vallabh prabhuji na kidha chhe darshan

maru mohi lidhu man - mara ghat ma