શમણું ભલે

શમણું ભલે ને નભમા વિહરવાનું હોય છે

આંધી બનેલ ધૂળને ઠરવાનું હોય છે

હો પુષ્પ કે મનુષ્ય બસ અવધિનો છે ફરક

ખરતાં પહેલા સ્હેજ નિખરવાનું હોય છે

કયારેક હાથપગને પછાડો એ વ્યર્થ હો

કયારેક બસ પ્રવાહમાં તરવાનું હોય છે

ચઢતા ચઢી જવાય છે ઊંચાઇઓ ઉપર

ભૂલી જવાય છે કે ઊતરવાનું હોય છે

જીવનમાં યાદ રાખવા જેવું ઘણું હશે

એથી વધુ ઘણુંય વીસરવાનું હોય છે

સાગર અફાટ સામે નથી હોતો હરવખત

કયારેક અશ્રુબિંદુમાં તરવાનું હોય છે

જીવી જવાય કાવ્યને કેવી રીતે ? કહું ?

છે શર્ત, પંકિતપંકિતએ મરવાનું હોય છે