શબ્દોને દફનાવું

ભ્રમર એક કમળમાં,
વિચારના વમળમાં.

ઊભો છે દર્પણ સમીપે,
તારી જાતને તુ છળમાં.

યુગોનો હિસાબ પત્યો,
એક જ ક્ષણમાં, પળમાં.

અવઢવ ના ઘટી તમારી,
અમે રહી ગયા અટકળમાં.

દૂધ થૈ ગયું ને‍ -
અન્તે જળ ગયું જળમાં.

હું ડેલીની આરપાર છું,
મૌન ટકોરાં સાંકળમાં.

એકાદ ફૂલનું નામ લો ફકત,
શખ્દોને દફનાવું છું કાગળમાં.

કાચની બારી

પારદર્શક કાચની

આજુ બાજુ

કશીક ગુફતેગો કરતાં

ફૂલધાનીનાં ફૂલોની

પ્રમત્ત સૌરભે

ખેંચાઈ

બારી પાસે આવ્યું પતંગિયું

કાચ પર ચડયું

પડયું

પાછું ચડયું

પાછું પડયું

પ્રાણના વેગે ધસતાં માથુ પટકાયું

ઘડીકભર થાકથી

શાંત પણ પછી

એ જ પ્રયત્ન ફરી ફરી

તો યે ફૂલોનું અંતર નથી ઘટતું.

જૉયા કરુ છું હું

બારી ખોલ્યા વગર

વિચારું છું

એ સ્હેજે ઊંચે ચડે તો?

ઉપરનું વેન્ટિલેશન તો ખુલ્લું જ છે ને...

જેણે મારી નથી ફિકર

જેણે મારી નથી ફિકર રાખી,

એની પર મેં સદા નજર રાખી.

આવતી કાલ શું ભલું કરશે,

આજની જૉ નથી ખબર રાખી.

એજ કરશે શરાબની તારીફ,

પ્યાલી જેણે પીધા વગર રાખી.

એનાં દુ:ખો અનંત રહેવાનાં,

જેણે સુખમાં નથી સબર રાખી.

ઉન્નતિ ચૂમશે કદમ એના,

જેણે દ્રષ્ટિ સદા ઉપર રાખી.

નાવ જીવનની કયાં લઈ જશે,

જેણે હેતુ વગર સફર રાખી.

જિંદગીએ ખુદાને શોધે છે,

પાયમાલીથી જેણે પર રાખી.

આ ઉતાવળ શી આટલી 'કમલ'

મોત પહેલાં તેં કયાં કબર રાખી.